Więc postanowiłem się poprawić – czas uzupełnić zaległości!

Od sierpnia w działalności górskiej tylko jeden fakt godny odnotowania, ale za to znaczący. We wrześniu, dokładnie 6.09.2010r. zdobyliśmy z 14-osobową ekipą najwyższy szczyt Rosji i przy okazji Europy (wg mojej rachuby;)) Elbrus 5642m n.p.m.!

Krótka relacja, niestety pamięć już nie ta i zapewne wielu ciekawych szczegółów już nie pomnę:

Wyruszamy 1 września z dworca Warszawa Zachodnia rosyjskim pociągiem, 18h, 2 granice i zmianę wózków w pociągu (na Białorusi i w Rosji szyny są szersze niż u nas, więc trzeba zmienić koła) wysiadamy na Dworcu Białoruskim w Moskwie. Od razu przesiadamy się do Aero-Expressu, który zabiera nas na lotnisko Szeremietiewo. Stąd lecimy legendarnym Tu154 do Mineralnych Wód, skąd czeka nas jeszcze prawie 4h podróż busem do Terskola – naszej „bazy”. Trwa tak długo między innymi dzięki licznym kontrolom drogowym (które Misha, nas kierowca, nieodmiennie załatwia „przywitaniem” z 200 rublami w ręce), w tym jednej z okopem z worków z piaskiem, dwoma panami w pełnym umundurowaniu i naładowanym CKMem!

Następnego dnia (3 września, przypominam, że jeden dzień cały schodzi na dojazd) od razu rozpoczynamy aklimatyzację wycieczką na Czeget (3460m n.p.m.), skąd mamy genialny widok na Dongoz Orun z charakterystycznym lodowcem w kształcie cyfry 7 no i nasz główny cel – Elbrus, choć ten akurat jest w chmurach (za to widać część naszej trasy podejściowej). Pogoda dopisuje, po zejściu próbujemy miejscowych specjałów i raczymy się tutejszym piwem (Terek).

Kolejny dzień to już początek akcji wysokogórskiej (mamy informacje, że ma przyjść załamanie pogody, więc wszystko robimy bardzo szybko). Wyruszamy z wysokości ok. 2300m n.p.m., dość nieprzyjemną i początkowo stromą, szutrową ścieżką do pierwszej bazy na wysokości 3900m n.p.m. Po drodze widzimy takie eksponaty jak np. wrak rosyjskiego czołgu(!). Rozbijamy namioty (beczki są dla mięczaków) obok stacji kolejki krzesełkowej, robimy szybko mnóstwo herbaty i udajemy się spać. Pierwsza noc mija mi bezsennie (wynik działania wysokości), za to świt z widokiem na morze gór i na nasz szczyt (który szczęśliwie cały się odsłonił) to coś najpiękniejszego na świecie!

Wczesnym rankiem zwijamy obóz, wkładamy duże plecaki na ratrak a sami zaczynamy wspinaczkę po lodowcu do obozu drugiego na ok. 4100m n.p.m. Po rozłożeniu namiotów na specjalnej platformie robimy wypad aklimatyzacyjny do Skał Pastuchowa (ok. 4600m n.p.m.). Przy okazji testujemy sprzęt i robimy trening chodzenia z liną. Ok. 22 wszyscy idą do namiotów – w nocy ruszamy na szczyt!

O godzinie 2 pobudka, 3 to już godzina wyjścia a właściwie wyjazdu ratrakiem w kierunku Skał. Na górze ubieramy raki i resztę żelastwa i ruszamy krok po kroku w górę, oświetlając sobie drogę czołówkami. Świt zastaje nas na stromym podejściu, nieco poniżej łagodniejszego za to nieskończenie długiego trawersu, który doprowadza nas na przełęcz między wierzchołkami (to już ponad 5000m n.p.m.!). W tym momencie zaczyna pieprzyć się pogoda, wierzchołek i cała dalsza trasa niknie w gęstej mgle. Jednak nie poddajemy się i po krótkim odpoczynku ruszamy pod najbardziej strome na tej trasie podejście. Zaraz za nią ma miejsce pewne ciekawe i akrobatyczne zdarzenie z mojej strony jednak nie będę go tu opisywał dodam tylko, że są pierwsze ofiary – moje rękawiczki odlatują w siną dal dobrze, że jeszcze 3 pary mam w plecaku. Krótko po tym zaczyna wiać bardzo silny wiatr i padać śnieg. Widoczność to około 5-6m. Ruszamy trochę na ślepo, trochę po czerwonych tyczkach znakujących drogę a trochę za grupą Rosjan, którą czasem słyszymy a czasem nawet widzimy . Morale najlepsze nie jest, ale nasz prowadzący Marcin dodaje nam sił (nie do końca miło, ale działa bardzo dobrze . Wiemy, że jesteśmy ok. 100m od szczytu. Brniemy w tym mleku i w końcu wyłania się przed nami upragniony skalny blok z gwiazdą, które wskazują szczyt. Elbrus zdobyty! Szybkie gratulacje, zdjęcia, ktoś rzuca sławne hasło „Spier***amy”, więc wyruszamy na dół. Nie ma z resztą co dłużej tam siedzieć gdyż widoków nie ma żadnych a zamarznąć bardzo łatwo (baz łapawic momentalnie kostnieją palce…). Docieramy na przełęcz po drodze mijając naszą drugą ekipę (poruszamy się w grupach 5osobowych) – oni dopiero idą na szczyt. Wykopujemy plecaki, które tu zostawiliśmy (już zdążyło je przysypać), krótki odpoczynek w domku, który postawili tutejsi paralotniarze, i idziemy na dół. Tu pogoda jest już dużo lepsza, także powrót do obozu, choć długi, nie sprawia problemów. W sumie cała droga zabrała nam około 11h. Po raptem 3dniach aklimatyzacji! Naprawdę uznaję to za ogromy osobisty sukces!

Jako że cała ekipa zdobyła szczyt (-1 osoba, ale ona stwierdziła, że nie da rady – kolana) kolejnego dnia zbieramy obóz i wyruszamy do „cywilizacji”. Podczas drogi przez lodowiec mam wypadek, który mógł się skończyć tragicznie – wpadam do około 15m szczeliny lodowej. Na szczęście klinuję się na rękach, nogach i plecaku, na tyle wysoko, że z pomocą ekipy udaje mi się wydostać (dokładniej mówiąc zostaję wyciągnięty na kijach trekingowych). Po tej dozie (sporej) adrenaliny już bardzo ostrożnie schodzimy do kolejki i zjeżdżamy do miasta. Tam spotykamy ekipę z klubu Patagonia właśnie ruszającą w górę, pijemy symboliczne piwo i wracamy do naszego hotelu. Wysokich gór na tym wyjeździe dosyć!

Robimy (chyba) dzień odpoczynku, potem wyruszamy na zwiedzanie Przykaukazia. Docieramy do oddalonej od cywilizacji wioski El Tiubiu ok. 20km od granicy czeczeńskiej. Aby się tu dostać jedziemy z Mishą dobre 2h szutrowymi drogami (oczywiście nikt nas w tym czasie nie mija) między przepięknymi ścianami skalnymi. Wioska jest dość znana za sprawą wieży (wartowniczej?), którą można zobaczyć na prawie wszystkich pocztówkach z tych rejonów. Trafia nam się ciekawy widok: przez środek zapomnianej wioski w środku kaukaskich gór idzie sobie staruszka, ubrana w tradycyjne ciuchy, z chustką na głowie, z laską w jednej ręce i prawie najnowszą komórką w drugiej xD okazuje się, że od roku niedaleko stoi wieża telefonii komórkowej. Podczas zwiedzania okolic okazuje się, że trafiamy na święto Id al-Fitr – zakończenie Ramadanu (przypominam, że cały region jest głównie islamski). Poraża nas gościnność ludności – częstują nas (całkiem przecież obcych i wyraźnie wyróżniających się z tłumu!) słodyczami i innymi smakołykami (najzabawniejsza scena: zbieramy się koło naszego busa, stojącego na czymś w stylu rynku, niedaleko stoi grupa groźnie wyglądających mężczyzn (tutejsza mafia czy ki diabeł). Nagle jeden z nich podchodzi do nas ze srogą miną, wręczając… karton cukierków). Wracamy przez jeszcze dzikszą okolicę, podziwiając surowe piękno zupełnie bezludnych, dzikich gór.

W czasie, kiedy my zwiedzmy El Tiubiu, jeden z członków wyprawy decyduje się pojechać do Władykaukazu, stolicy Osetii Północnej, gdyż tam mieszkali jego dziadkowie. Po powrocie z naszej wycieczki podnosi się nam ciśnienie – tego dnia w mieście tym był samobójczy zamach bombowy, w którym zginęło co najmniej 18 osób! Na szczęście nasz kolega cało wrócił, okazało się, że nawet nie wiedział, że coś takiego miało miejsce. O tym, że okolica ta (cały Kaukaz właściwie) nadal jest niebezpieczna przekonujemy się także bardziej bezpośrednio – ktoś uszkadza gazociąg około 10km od naszej miejscowości pozbawiając wszystkie wioski przy jego trasie ciepłej wody i ogrzewania.

Większość grupy w następnych dniach wybiera się jeszcze na dwudniowy trekking po okolicy, ja jednak i jeszcze 3 osoby postanawiamy zostać w hotelu (osobiście leczę nogi, które dość mocno poobcierałem zdobywając Czeget).

Niestety, na tym kończy się nasz pobyt na Kaukazie. Pakujemy wszystkie manatki i ruszamy w drogę powrotną. Zatrzymujemy się jeszcze na obiad w podejrzanie wyglądającej przydrożnej restauracji, na szczęście jedzenie okazuje się dobre i nikt nie ma z jego powodu żadnych nieprzyjemności . Potem samolot i przepiękne lądowanie nocne w Moskwie. Ruszamy przez miasto (co jakiś czas zaczepiani przez podchmielonych mieszkańców z powodu naszych ogromnych plecaków) do hotelu, w którym mamy nocleg.

Rano udajemy się na zwiedzanie, niestety mamy zbyt mało czasu do pociągu, żeby zwiedzać muzea. Zwiedzamy tylko Kreml z zewnątrz, Car Puszkę (jedną z największych armat na świecie) i Car Kołokoł (największy na świecie dzwon). Z powodu remontu nie wchodzimy też do Cerkwi Wasyla i Cerkwi Chrystusa Zbawiciela (tu oglądamy tylko dolny poziom).

Potem już tylko powrót po bagaże, znów dworzec białoruski i kolejne 18h w pociągu do domu. Jakoś ok. godziny 13 jestem już w Poznaniu.

Uff, co mogę powiedzieć. Na pewno jest to moje największe osiągnięcie górskie. Cała wyprawa była wspaniała (choć dla mnie mogła zakończyć się tragicznie) co na pewno jest też zasługą całej ekipy, której chciałbym bardzo podziękować. Ludzie, jesteście super! Mamy nadzieje, że będzie nam dane się jeszcze spotkać na innych wyprawach.

Aa, zapomniałbym o zdjęciach. Tym razem wyjątkowo nie tutaj a na Picasie, o tu: https://picasaweb.google.com/hesperus22/Elbrus

Tradycyjnie czekam na komentarze

Drut kolczasty w deszczu

czyli odwiedzamy kraje niemieckojęzyczne

0.Preludium

Już przed wyjazdem, pod wpływem pewnych sił (a jeśli siły to czytają to na pewno wiedzą, że to o nich mowa ) skróciłem wyjazd z 4 krajów do 2 i czas z ok. 20 dni do tygodnia z hakiem.  Potem były pewne trudności z ustaleniem daty wyjazdu i drobne kłopoty ze zdrowiem, co ostatecznie doprowadziło do ustalenia daty wyjazdu na 2.08.2010r. Wcześniej trzeba było załatwić ubezpieczenia (2, dla mnie i dla motocykla), kufry itd. ale w dzień wyjazdu byłem zwarty i gotowy do podróży, która obejmować miała Niemcy i Szwajcarię.

1. Deszcz – pierwsze starcie

Startujemy w poniedziałek o 7 rano (tak późno bo trzeba było zatankować jeszcze przed trasą a o tej otwierali moją stację). Pogoda dopisuje, jedzie się bezproblemowo. Ok. 4h przez Polskę i dojeżdżam do Zgorzelca. Tu już tak bajecznie nie jest – na ostatnim tankowaniu u nas łapie mnie deszcz. Przeczekuję pod daszkiem (motor już nie ma tego szczęścia) i po kwadransie już względnie sucho ruszam dalej.  Nie długo jednak przychodzi mi cieszyć się aurą, od Drezna już właściwie non-stop trafiam pod ostrzał deszczu, gradu i temu podobnych miłych zjawisk atmosferycznych. Dlatego w okolicach godziny 16, po 700 przejechanych kilometrach (z czego ok 400 po rzece, w którą zmieniała się autostrada, i nie widząc absolutnie nic) i całkowicie przemoczony rezygnuję z dalszej walki i zatrzymuję się w motelu ok. 150km od Monachium. Pomysł okazuje się całkiem niezły bo zaraz zaczyna po raz kolejny lać.

2. Złośliwość rzeczy martwych

Następnego dnia rano pakuje się i jem śniadanie przy znośnej pogodzie (gdzieś zza chmur nieśmiało wygląda słońce). Wyjeżdżam na autostradę i już po ujechaniu 200m zaczyna znowu lać. Niedługo na szczęście, jakieś 0,5h potem się rozpogadza nieco, niestety do Garmish-Partenkirchen dojeżdżam znowu w lekkiej mżawce. Pogoda wielce przekropna, ja znowu cały mokry – opcja namiotu nie wydaje się specjalnie przekonująca. Szukam noclegu w cenie nie przyprawiającej mnie o zawał, w końcu  znajduję hostel w centrum Partenkirchen. Lokalizacja zacna, bo do początku trasy na Zugspitze miałem niecałe 0,5h pieszo, za to kolejki Zugspitzebahn jakieś 2min. Dostaję pokój z parą Amerykanów, która jest na miesięcznej wyprawie po Europie. Reszta dnia to schnięcie i drobne zakupy. Kolejny dzień miał przynieść chwilową poprawę pogody więc zaplanowałem wyjście w góry (tu należą się podziękowania dla mojej mamy, która jako pogodynka dostarczała mi na bieżąco najnowszych prognoz na całej trasie i dzięki której uniknąłem wielu trudności związanych z pogodą i mogłem jakoś logicznie wszystko zaplanować).

3. Zdobywamy szczyty

Faktycznie od rana pogoda jest bardzo dobra (po raz pierwszy mogę obejrzeć wszystkie okoliczne szczyty – trzeba przyznać, że Zugspitze wyrastający z samego miasta na bez mała 2000m robi spore wrażenie). Pobudka o 5, wyjście o 5.30. O 6 rano mijam skocznię w Partenkirchen i rozpoczynam drogę przez Partnachklamm w stronę doliny Reintal, ponieważ właśnie od tej strony postanowiłem zdobyć najwyższy szczyt Niemiec. W Partnach jest cudowne przejście przez wąwóz, między potężnymi skalnymi ścianami oddalonymi od siebie o ok. 6m rwie wzburzona rzeka, trasa zaś wiedzie pod skalnymi okapami (niekiedy wodospadami) samym jej brzegiem – naprawdę polecam. Idąc łagodnym dnem dolin mijam schroniska Bockhutte i Reintallangerhutte (wyrabiam 1,5h zapasu względem czasów przewodnikowych) by w końcu po stromym i dość męczącym podejściu dotrzeć do Knorrhutte. Stąd dalej raczej nieprzyjemną ścieżką po piargach i drobnych kamieniach a czasem po śniegu docieram do Sonn Alpin (2600m n.p.m., 8,5h od wyjścia z domu), gdzie znajduje się stacja kolejki zębatej przejeżdżającej przez wnętrze góry a także kolejki linowej na wierzchołek. Jako, że jestem dość zmęczony a powyżej mojego punktu idzie się w chmurze, korzystam z tej ostatniej opcji i ostatnie 300m podjeżdżam. Na górze 0 widoków, jedna mgła, dlatego robię szybkie fotki przy krzyżu, który znajduje się na wierzchołku i korzystając z kolejki Eibseebahn dostaję się na dół, skąd łapię kolejkę do domu (przesiadka w Grainau). Co mogę powiedzieć o trasie? Maaatko, jaka ona jest dłuuuga… poza tym ładne widoki za to dość nudne i nie posiadające żadnych trudności technicznych podejście. Ale żeby je przejść trzeba mieć (ze względu na długość właśnie) niezłą parę i warto na dolnym odcinku (do Reintallangerhutte) wyrobić jak największy zapas czasu.

Po powrocie dostaję info, że najbliższe 2 dni to nieustanne ulewy w całej okolicy, dlatego dalsza droga do Szwajcarii przez te dni nie ma najmniejszego sensu. Dowiaduję się o możliwość przedłużenia pobytu w hostelu jednak okazuje się, że nie ma najmniejszych szans. Dlatego wyruszam w miasto na poszukiwanie nowego noclegu. Znajduje jeden w nieco innej części miasta (i niestety droższy). Upewniony, że mam gdzie spać wracam, chwilę rozmawiam z „moimi” Amerykanami i do łóżka.

4 i 5. Nuda panie…

Faktycznie przez następne 2 dni leje bez przerwy. W czwartek poza przeprowadzką nie robię absolutnie nic, w piątek wieczorem za to udaję się na basen. O basenie warto uczynić dłuższą wstawkę. Basen w Garmish składa się z dużego (34x15m) basenu z falami (normalnie można się poczuć jak nad morzem ), basenu do skoków (3 wieże i trampolina), basenu odkrytego i Ruhezone, czyli basenu z wodą o temp. 32st. i biczami wodnymi a to wszystko za 3,5€ za 3h lub 5 czy 6 € za cały dzień (ceny biletów normalnych!). Dodatkowo za 1€ można posiedzieć 0,5h w jacuzzi. Szkoda, że w Polsce nie ma opcji na takie ceny…

6. Nowa nadzieja

Kolejny dzień (sobota) to przeprowadzka do Szwajcarii, w okolice miejscowości Malans. Czym dalej na zachód tym lepsza pogoda, w Chur jest już w ogóle gorąco i pełne słońce, co pozwala z nadzieją patrzeć na planowane na dzień następny wejście na Grauspitz. Podjeżdżam pod kolejkę Alplibahn, rezerwuje miejsce na kolejny dzień (8 osób naraz tylko jedzie) i wtedy przydarza się pierwszy i na szczęście jedyny wypadek na całej trasie. Na pochyłem parkingu motocykl się przewraca, wyrywając jedno z dwóch mocowań lewego lusterka. Z pomocą 2 Szwajcarów podnoszę go (ciężkie cholerstwo, zwłaszcza z kuframi), szacuję straty i jadę na poszukiwanie noclegu. Nie jest to takie łatwe, udaje mi się jednak znaleźć (korzystając ze wskazówek pana z kolejki) camping. Rozbijam namiot (gdyby stawianie namiotów było sztuką to ja byłbym Picassem – wiecie, krzywe, zniekształcone postacie i te sprawy ), uruchamiam (też nie bez problemów) maszynkę gazową, trochę zwiedzam teren i też dość szybko udaję się spać. Jest to jedna z najtwardszych i najzimniejszych nocy jakich miałem (nie)przyjemność doświadczyć.

7. Veni, vidi, nici a.k.a dupa a nie nadzieja

Rano budzę się z lekkim bólem gardła i katarem ale twardo wyruszam w góry. O 7.30 jestem już na górnej stacji kolejki. Jednak po drodze już zauważam pewne oznaki, które świadczą o tym, że zdobycie szczytu będzie trudne i/lub niemożliwe. Jest to mianowicie śnieg, który zalega wszystko powyżej wysokości ok. 2200m n.p.m (w czw i pt gdy w mieście padał deszcz w górach padał śnieg, który jak się okazuje dotarł i tutaj).  Ja jednak twardo idę dalej, przez błotniste ścieżki i pastwiska dla krów. Ok. 15min przed Ijes (farma, na której trzeba opuścić szlak, gdyż na wierzchołek nie prowadzi żadna ścieżka) dopada mnie spora ulewa, która ostatecznie odbiera szanse na szczyt. Przeczekuję w tunelu pod skałami i na sucho dochodzę do najdalej wysuniętego przyczółka ludzkości w tych okolicach odbijam ze ścieżki i lawirując między krowami, po mokrej trawie wspinam się stromą grzędą by choć trochę lepiej przyjrzeć się Grauspitzowi. Nic nie przypomina żadnego ze zdjęć, które widziałem, śnieg niestety strasznie utrudnia orientację. Kolejny deszcz nakazuje powrót, który zajmuje dłuższą chwilę. Oczywiście jak tylko schodzę przestaje padać a na chwilę nawet wychodzi słońce. Dlatego odbijam z prostej drogi powrotnej i docieram do szlaku na Falknisa, żeby obejrzeć Untersee i Mittlersee, dwa urokliwe jeziorka, które leżą przy szlaku. W drodze powrotnej kolejna potężna ulewa (0,5h), za to na dół zjeżdżam po raz kolejny w pełnym słońcu. Potem jeszcze kilka razy pada dość solidnie, na szczęście to już oglądam z wnętrza suchego namiotu

8. Long way home

W poniedziałek kolejna pobudka po 5, pakowanie i ruszamy w stronę domu. Już na wstępie mam problemy z elektryką w motocyklu jednak wystarczy przetrzeć zapadane kostki, żeby wszystko wróciło do normy. Opis drogi można przedstawić następująco: jedź aż nie zabraknie benzyny, zatankuj, powtórz. Odpoczynki dłuższe (15min )były 2, w tym jeden na jedzenie. Taka forma pozwala mi przejechać w jeden dzień ponad 1200km (12h) ale za to jest piekielnie wycieńczająca i już nigdy nie zdecyduję się prawdopodobnie na tego typu wyczyn. Nie muszę chyba dodawać, że po drodze łapie mnie deszcz (na szczęście dopiero w Frankfurcie n. Odrą – z powodu przerwania tamy i powodzi na południu wracam górą – a poważniejszy za Środą Wielkopolską, czyli praktycznie w domu). Granicę polską przekraczam o 16.20, w domu (a dokładniej u Asi :* ) jestem o 19.19.

9. Podsumowanie

Wyjazd można uznać za udany, szkoda tylko, że pogoda tak utrudniała i krzyżowała szyki. Cała trasa wyniosła prawie 2500km i jakieś 150l paliwa, wyjazd trwał 8dni. Średnie spalanie motocykla to 6l/100km, co można uznać za świetny wynik, biorąc pod uwagę, że spora część była po autostradzie z prędkościami rzędu 180-190km/h. Doszedł 1 nowy szczyt do korony, na drugi będzie trzeba przyjechać jeszcze raz. Wnioski:

-1200km na moto w 1 dzień to baaardzo dużo

-samemu jeździ się średnio i raczej będę się starał tego unikać

-moto się sprawdza i nie stwarza problemów, kufry są genialne – bdb komplet do podróżowania

-mam na jakiś czas dość namiotów (choć i tak za chwilę znów pod namiot jadę )

-żałuję, że bardziej nie przykładałem się do nauki niemieckiego w szkole

Zdjęcia:

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

1234...121314►

Teraz 2tygodnie odpoczynku i jedziemy na kolejną, najpoważniejszą wyprawę w mojej karierze górskiej. Spodziewajcie się relacji w drugiej połowie września

A tu tradycyjnie czekam na komentarze.

Krótko:

Po przyjeździe wita nas deszczem (zdążyliśmy przemoknąć idąc z pociągu do busa – ok. 50m ) na szczęście przed dojazdem na Palenice Białczańską jest już sucho. Droga nad Morskie Oko, gdzie mamy noclegi, mija w znośnej pogodzie i bez problemów. Chwila oddechu i odpoczynku po podróży i popołudniu wychodzi na spacer nad Czarny Staw wybadać trasę na Rysy i Chłopka jednak mgła skutecznie nam to uniemożliwia. W drodze powrotnej łapie nas kolejna ulewa, także wracamy cali mokrzy. Wzór ten – „wychodzimy w ładnej pogodzie, wracamy przemoczeni w ulewie” – powtarza się przez kolejne 2 dni. Pierwszego z nich robimy (wychodząc przy bezchmurnym niebie i pełnym słońcu) Szpiglasową Przełęcz (ja przy okazji Wrota Chałubińskiego) i powrót z Pięciu przez Świstówkę (to tam łapie nas deszcz), drugiego jest dzień restowy a mokniemy wracając ze spaceru dookoła Morskiego Oka. Kolejny dzień wg. prognozy pogody ma już być stabilny więc zapada decyzja – Rysy. Początek w ładnym tempie i w przyjemnym cieniu, od Buli już pełne słońce i męczące podejście aż do łańcuchów, które są świetne W między czasie ścigam się z chmurami, które notorycznie zasłaniają wierzchołek (i wszystko dookoła ) i napawają mnie obawą, że ze zdjęć szczytowych wyjdą nici. Na szczyt docieram za peletonem, na szczęście wszyscy zawodnicy udali się już do szatni (czyt. chmury przeszły, poszły i się rozwiały) więc mam cudowny widok na całe Tatry (w tym na Ganek, którego wygląd urzeka mnie odkąd pamiętam). W związku z tradycyjnym tłokiem na górze robię szybko fotki a jem dopiero kawałek poniżej wierzchołka. Droga powrotna to już tłok na łańcuchach i baardzo monotonna końcówka (od Buli w dół 0 motywacji do schodzenia). Kolejny dzień to próba wejścia na Przełęcz pod Chłopkiem ale brak sił i upał skutecznie nas zniechęcają. Pakujemy więc manatki i wracamy do domu. Najważniejszy cel i tak zdobyty

Krótkie wnioski:

-kto z nami nie pojechał niech żałuje

-warto by nieco popracować nad kondycją ale jest całkiem nieźle (Wrota w godzinę przy przewodnikowych 1:45 i Rysy w 3:40 od schroniska)

-kolejny szczyt do Korony jest

Teraz wypad nad polskie morze a potem wyruszam na wyprawę, która obejmuje kontynentalny trójkąt z trasy „Dwa trójkąty”

Zdjęcia:

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

1234567►

Weekend majowy (choć wyjątkowo krótki w tym roku) był doskonałą okazją do pierwszego testu długodystansowego motocykla i mnie przy okazji ambitny plan zakładał zdobycie najwyższych szczytów wszystkich pasm polskich Sudetów, na których jeszcze nie byłem (a wyszło tego 12 sztuk). Okazało się, że jak na 2 dni jest to plan zbyt ambitny, także wynik był nieco słabszy ale wyjazd i tak uważam za niezwykle udany ale po kolei:

Sobota

7:30 – pakujemy kufry, torby itp. i wyruszamy

9:30 – pierwsze tankowanie pod Wrocławiem, humory nieco psuje lekka mżawka, która zaczyna sączyć się z nieba kilka kilometrów wcześniej ale i tak morale trzyma się nieźle

10:30 – autostrada – wjeżdżam o jeden wjazd za szybko przez co kilka kilometrów jedziemy w przeciwnym do zamierzonego kierunku szybko naprawiam błąd i dalszy odcinek do Nysy mija szyyyyybko

11:30 – przystanek na rozprostowanie kości i 2 śniadanie w Nysie, za nami już 200km. Zza chmur nieśmiało wychodzi słońce, zapowiada się całkiem niezła pogoda

Okolice południa – błądzimy w Głuchołazach, ostatecznie trafiamy na drogę do Jarnołtówka. Po drodze w lekką konsternację wprawia nas widok góry, która wydaję się być tą, którą zamierzamy zdobyć. Całkiem wysoka, wierzchołek w gęstej mgle… „Chyba żartujesz” słyszę z tylnego siedzenia, co w sumie całkiem nieźle oddaje mój własny stan, bo spodziewałem się raczej pagórka niż dość ostrej trasy

13:00 – przegapiamy gdzieś wejście na czerwony szlak, którym planowaliśmy wchodzić, za to trafiamy na szlak żółty. Zostawiamy motocykl, przebieram się (przy okazji tankbag rośnie mi jak nasz cel, prawie zasłaniając liczniki a kufer ledwo się domyka ) i wyruszamy na Biskupią Kopę (889m n.p.m., Góry Opawskie). Po drodze z czarnej chmury nad sąsiednią górą odzywa się kilka grzmotów, ale nie spada nawet kropelka

14:50 – w końcu szczyt krótki odpoczynek, kupno widokówki (Pozdrav z Biskupe Kupy ) i schodzimy

16:00 – pakujemy się z powrotem na sprzęta i jedziemy na dół. Ambitnie zaplanowana próba skrótu przez Czechy kończy się odwrotem z pod Jesenika (trochę lepsze oznaczenia po czeskiej stronie i dotarlibyśmy zgodnie z planem do Javornika zamiast wracać i robić objazd przez Nysę, co dokłada nam około godziny drogi)

Okolice 18 – docieramy do początku trasy na Kłodzką Górę (765m n.p.m., Góry Bardzkie) jednak dość późna godzina i wizja poszukiwania noclegu sprawia, że jedziemy dalej.

19-20 – okazuje się, że Kłodzko to jedna wielka dziura i nie ma tam absolutnie szansy na znalezienie miejsca na noc (próba znalezienia schroniska PTSM, objazd całego miasta chyba z 10 razy w tym raz przez uliczki tak wąskie i strome, że strach było jechać ipogoń przez dzikie psy , wszystko nie dało najmniejszych rezultatów). Wyruszamy więc w kierunku Kudowy z nadzieją, że tam nam pójdzie lepiej. Na wyjeździe miły Pan Policjant namierza mój pojazd suszarką i tylko fakt poszukiwania lokum pozwala uchronić mi się przed mandatem (rozglądałem się i tylko dlatego jechałem na długim prostym wyjeździe z miasta 60km/h co po zauważeniu policji zredukowałem do przepisowych 50 )

Jakoś przed 21 – docieramy do Dusznik, w pierwszym pensjonacie ostatnią wolną dwójkę zabiera nam sprzed nosa pewna para (po moim zdaniem nie-fair zagraniu ze strony pani w recepcji), co ostatecznie wychodzi na dobre, bo w jednym z następnych miejsc dostajemy kwaterę o ponad 50zł taniej. Obydwoje wykończenie, mamy sił tylko tyle, by wykąpać się, zjeść małą kolację i iść spać

wynik dnia: 5:1 dla gór

Niedziela:

8:00 – wstajemy, jemy śniadanie i robimy kanapki na drogę i już parę minut po 9 jesteśmy z powrotem w trasie dzień wita nas lekkim kapuśniaczkiem (za to w nocy lało, co przełożyło się na konieczność suszenia motocykla) ale jest stosunkowo ciepło, co sprawia, że muszę jechać z otwartą szybą w kasku, bo inaczej nic nie widzę dojeżdżamy na parking i punkt widokowy niedaleko wejścia szlaku na Orlicę (1084m n.p.m., Góry Orlickie) i ruszamy w górę. Całkiem przyjemny szlak, nieco mokro po nocnych ulewach, ale da się iść. Nie odpuszczamy okazji małej bitwy na śnieżki korzystając z ostatnich płatów, po czym robimy sobie pamiątkową fotkę (konieczny dubel ) w miejscu, które uznajemy za szczyt (a porównując to ze zdjęciem z wikipedii mam wrażenie, że chyba nawet trafiliśmy ) i wracamy. Asi zaczynają strajkować buty, ale z racji absolutnego braku wyjścia z tej sytuacji twardo idzie dalej

11:00 – jedziemy dalej. Przez Zieleniec, dalej Autostradą Sudecką by za chwilę zjechać na asfalt, który w moim prywatnym rankingu nawet nie zasługuje na miano drogi, w końcu docieramy do schroniska Jagodna. Jako że od schroniska do góry o tej samej nazwie (977m n.p.m., Góry Bystrzyckie) jest jeszcze kawałek (Asia czytając drogowskazy straszy mnie, że to 12km, jednak bliższe oględziny ukazują, że w nieco ponad godzinę powinniśmy być na szczycie) wyruszamy. Droga jeszcze bardziej podmokła niż poprzednio, ale za to łatwiej ominąć kałuże a i nachylenie znacząco mniejsze. Po drodze bardzo ładna panorama na sąsiednie i dalsze górki (akurat ślicznie oświetlone słońcem, mimo że u nas ciągle chmury, na szczęście bez deszczu) i już jesteśmy pod wieżą na szczycie (kwadrans szybciej niż by wynikało z tabliczek )

14:00 – z powrotem w schronisku, kawa, kanapki + słodycze i trzeba się zbierać w drogę powrotną. Godzina i odległość sprawia, że dalsze podboje gór musimy odłożyć na następne wyprawy. Wskakuję w pełny strój motocyklowy, moja pasażerka dostaje moje buty (jej kompletnie rozwalone lądują w koszu) i wyruszamy do domu. Trasa: Bystrzyca Kłodzka – Kłodzko (znowu… ) – Ząbkowice Śląskie –  Wrocław

17:00 – 3 tankowanie we Wrocławiu (gdzieś mi umknęło 2, ale nie mam pojęcia gdzie to było ) i poszukiwanie kościoła, coby na Mszę się udać. Pierwsza próba prowadzi nas do kościoła Adwentystów Dnia Siódmego czy innych zielonoświątkowców, także zmuszeni jesteśmy szukać dalej

17:55 – kolejna próba, tym razem mamy więcej szczęścia, tym bardziej, że trafiamy na mszę o … 18 po nabożeństwie, jedziemy dalej, tym razem już bez postojów prosto do Jarocina

20:30 – równo o tej godzinie mijamy tabliczkę z napisem „Jarocin”. Rozpakowujemy kufry, odstawiam Asię do domu i tak kończy się nasza wyprawa

Wynik dnia: 4:2 dla gór, wynik ogólny 9:3 jw.

Jak widać plan górski udało się zrealizować w 25% jednak to, co najważniejsze, czyli przetestowanie motocykla i własnej wytrzymałości wypadło na medal. Cały wyjazd był świetny, motor nie sprawiał najmniejszych problemów (czego się trochę obawiałem, ponieważ nie zdążyłem zrobić gruntownego przeglądu), pogoda dopisała, doborowe towarzystwo, góry jak zwykle są piękne czego chcieć więcej od życia?

Małe podsumowanie:

-równo 700km na motocyklu

-ok. 45l benzyny

-zdobyte: Biskupia Kopa, Orlica, Jagodna

-niezdobyte:  Kłodzka Góra, Kowadło, Rudawiec, Wielka Sowa, Skopiec, Skalnik, Waligóra, Chełmiec, Wysoka Kopa

-2 dni

-2 osoby, ja i Ona :*

-niezapomniane wrażenia

(tekst (jak i zdjęcia, które wrzucę później ) umieszczony za zgodą mojej uroczej Pasażerki )

Zdjęcia:

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

W związku z duża wyprawą, na którą udaję się we wrześniu (ale więcej o niej nie powiem, tyle tylko, że jest związana z Koroną Europy ) stwierdziłem, że trzeba się doszkolić w zakresie używania raków i reszty sprzętu i wybrałem się ze szkołą wspinania Kilimanjaro w Tatry na 4-dniowy kurs zimowej turystyki wysokogórskiej. Muszę przyznać, że przez te kilka dni przyswoiłem (i co ważniejsze przećwiczyłem w praktyce!) naprawdę dużą porcję wiedzy. Ale po kolei:

Noc i dzień 1:

Wsiadam w bezpośredni autobus z Poznania o 22:15 i „już” o 7 rano jestem w Zakopanym. Mała zmiana ubioru (trzeba założyć pancerne buty, bo na nogach mam lekko dziurawe adidasy, nie brałem drugich treków a na całej trasie śnieg), busik do Kuźnic i ruszamy przez Boczań do Murowańca. Od razu orientuję się, że jestem ubrany zdecydowanie za grubo, także kurtka zimowa od razu ląduje w plecaku (i jak się później okaże zostanie tam do końca wyjazdu), a trochę wyżej w jej ślady wędruje polar. Pogoda cudowna, świeci słońce, ptaki śpiewają, śnieg chrupie pod nogami, wokoło żywego ducha – jest pięknie po drodze mały odpoczynek na Przełęczy między Kopami i opalanko, do schroniska docieram ok. 11 (wypchana bazówka daje się jednak we znaki), czyli mam jeszcze mnóstwo czasu (początek zajęć o 17), wolny czas spędzam najpierw na ławeczce przed wejściem, później na jadalni. Ok. 15 melduję się do pokoju, zajmuję ostatnie wolne łóżko, witam się z ludźmi (wszyscy z mojego kursu) i mam jeszcze trochę czasu na rozpakowanie. Początek kursu następuje z małym poślizgiem, ale od razu bierzemy się ostro do pracy następuje podział sprzętu (uprzęże, żelastwo, raki – te akurat posiadam swoje), uczymy się podstawowych węzłów (ósemka, prusiki, bloker, kluczka, wyblinka), wiązania się do uprzęży, buchtowania i zwijania liny.

Dzień 2:

Kilka minut po 9 wyruszamy w kierunku Zmarzłego Stawu w celu spróbowania i przećwiczenia wspinaczki lodowej. Dębsiu (nasz instruktor) narzuca dość solidne tempo, co w miejscami całkiem głębokim śniegu (ew. dość rozmokłym, z wodą po kostki na tafli Czarnego Stawu) sprawia, że na miejscu wszyscy (nasza wspaniała 6, czyli kursanci) jesteśmy dość zaziapani. Bo przebraniu się w strój bojowy (czyli „wszystko co macie do ubrania” + uprzęże + raki + kaski + czekany) i łyku herbaty podchodzimy pod ok. 10m ściankę litego lodu, na której dziś spędzimy cały dzień. Uczymy się montować śruby lodowe, zakładać stanowiska w lodzie i robić tzw. ucho Abałakowa. Po tym idziemy z Dębsiem, Jackiem i Marcinem na górę założyć stanowiska do wędki. W międzyczasie mam pierwszy poważny test butów (Zamberlany Experty) i raków (automaty od Climbing Technology), które jak się okazało podczas całego wyjazdu stanowią świetny i jak najbardziej godny polecenia zestaw. Po zmontowaniu wszystkiego wracamy na dół i zaczynamy się wspinać. 3 dwójki, 3 liny, na zmianę wchodzimy i asekurujemy partnera. Najpierw ćwiczymy wspin z 2 dziabkami (super sprawa ), potem z jedną (tego nie lubię ) a potem w ogóle bez, idąc na samych rakach (i to znów jest fajne ). Z drugiej strony liny nauka asekuracji z przyrządu. Gdy każdy przespacerował się do góry już każdym ze sposobów i każdą drogą czas było wracać do domu (a była to godzina już 16 albo 17). Po powrocie szybki prysznic, szybki obiad i idziemy na wykłady (błędy i niebezpieczeństwa zimowe).

Dzień 3:

Znowu wyjście o 9 tym razem z Bogusiem w stronę Pośredniej Turni. Dziś czas na ćwiczenie asekuracji lotnej na grani. Na sobie mam, zgodnie z radą kolegów, którzy byli tu dnia poprzedniego, tylko koszulkę i kurtkę membranową, co okazuje się doskonałym wyborem, bo i tak można się nieźle zgrzać. Po kolejnym bardzo stromym podejściu w śniegu po kolana (okazało się, że szlak wydeptany przez grupę dnia poprzedniego zdążyło w nocy zasypać i trzeba torować od nowa) ubieramy sprzęt i łączymy się w zespoły. Mi przypada funkcja prowadzącego w drugiej trójce (fajna fucha, nie trzeba ani zakładać ani ściągać stanowisk ). Ruszamy. Nie jest łatwo, głęboki, stromy śnieg (czasem po pas), czasami trawki, kilka efektownych skalno-śnieżno-lodowych trawersów, do tego cały czas wiejący huraganowy wiatr, zacinający śnieg, który nawet na chwilę nie przestaje padać i gęsta mgła, wszystko to pozwala sie poczuć prawie jak w Himalajach Zimą wszystko wygląda inaczej… Nawet Beskid, którego latem prawie się nie zauważa, zimą robi się dość wymagającą górą, na której lepiej się asekurować. Dochodzimy ostatecznie na Kasprowy wierch, skąd trasą zjazdową schodzimy do schroniska. Wieczorem kolejny wykład (biwaki w górach).

Dzień 4 i powrót:

Niestety ostatni już dzień pobytu w moich ukochanych górach. W planach nauka technik pomocnych na lodowcu: wychodzenie ze szczeliny, wyciąganie towarzysza ze szczelin, zjazdy i stanowiska śniegowe. Wyjście w teren poprzedzone ćwiczeniami w jadalni, bo do nauczenia całkiem sporo ilość węzełków, kombinacji, kolejności itd. Potem robimy to samo, co w schronisku, ale już w prawdziwym śniegu. Najpierw czekam dłuuugo na ratunek ze szczeliny, którego udziela mi Marta , potem to ja ją wyciągam. Robimy punkty z szabli lodowych i deadmenow (taka płytka, którą czekanem wbija się w śnieg).  Później robimy samodzielne wychodzenie ze szczeliny (z karabinkami między nogami ) a następnie zjazdy: pierwszy ze stanowiska z zakopanych czekanów, później z grzyba śnieżnego (a w międzyczasie wykręcam piękne salto pomagając koleżankom ściągnąć stanowisko, co o mało nie kończy się urazem szyi). Szczęśliwie zajęcia kończymy juz o 15 (dostaliśmy ten dzień jako ostatni dzięki mojej rozmowie z Waldkiem – prowadzącym, gdyż zależało mi na dość wczesnym powrocie – we wtorek z samego rana zajęcia). W schronisku tylko przyczepiam jedne plecak do drugiego, zarzucam ten cały balast na plecy, zdaję sprzęt i razem z Marcinem ruszamy żwawym krokiem do Zakopca. Pomimo mojego strasznie wolnego tempa na początkowym etapie (pod górę) wykręcamy świetny czas 1h (przy 1,5h wypisanej na drogowskazie ) i już o 16:30 jesteśmy na w Kuźnicach a 16:45 na dworcu PKS. Niestety 5min wcześniej odjeżdża mi bezpośredni autobus do domu. „Nic to” stwierdzam i wsiadamy w najbliższy autobus Szwagropolu do Krakowa gdzie liczę na przesiadkę na pociąg do domu a Marcin udaje się do Warszawy. Szczęśliwym trafem okazuje się, że nas autobus dojeżdża do Krakowa na kwadrans przed odjazdem tego, który mi uciekł w Zakopanem, dzięki czemu udaje mi się zdążyć na przesiadkę. O mniej więcej 2:30 jestem już w Poznaniu a ok. 3 w akademiku.

Niby to tylko 4 dni, ale za to szalenie intensywne. Jestem pewny, że to, czego się nauczyłem, zaprocentuje na przyszłych wyjazdach a do tego co raz bardziej przekonuje mnie do kolejnych stopni wtajemniczenia górskiego aż po taternictwo  zimowe i dalej Poza tym takie spostrzeżenie: Tatry wiosną są piękne i mimo, że to połowa kwietnia potrafią być piekielnie śnieżne jeszcze

Blog po powrocie do życia nadal znajduje się w fazie naprawiania szkód i  przywracania dawnej świetności ( ), dlatego niektóre rzeczy mogą nie działać prawidłowo (np. galerie, których z powodu braku laptopa nie mogę wrzucić z powrotem wszystkich). Za jakiś czas (po kolejnych przenosinach, bo aktualne rozwiązanie jest bardzo tymczasowe) wszystko powinno się ustabilizować. Gdybyście znaleźli jakiekolwiek błędy proszę o kontakt (w komentarzu albo lepiej mailem: przemko@przemko-robakowski.pl )

Przy okazji stawiania WordPressa od nowa jak łatwo zauważyć wrzuciłem też nową skórkę, bardziej klimatyczną  mi się podoba, a jak innym? Tradycyjnie proszę o komentarz

Przy okazji: wesołych świąt (mimo że właśnie się skończyły ) i szczęśliwego nowego roku wszystkim!

EDIT: jednak szum kompa mnie zbyt mocno denerwował, więc nastąpiła kolejna drobna przeprowadzka na serwery cba.pl (i zostanie tu do czasu uruchomienia starego serwa )

za to teraz przychodzi czas na mniej przyjemne sprawy mianowicie zakupy. Przed wyjazdem, czyli przez najbliższych 7miesięcy muszę: zrobić pełny przegląd, wymienić olej, filtry, uszczelniacze zawieszenia, kupić szybę turystyczną (co by mnie wiatr na autostradzie nie sciągnął z siedzenia ), kufry (a samo mocowanie do nich kosztuje prawie 1000zł…), kurtkę, buty, spodnie, lepszy kask i na pewno jeszcze parę rzeczy po drodze. Może znajdzie się jakiś sponsor gotów troche wspomóc biednego człowieka? :>

Na zakończenie główny powód tego posta czyli zdjęcia:

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Ps. Dwa trójkąty uległy lekkiej przebudowie i zostały wybrane jako główny pretendent do realizacji ale o tym kiedy indziej

I tak:

1. Kurs wspinaczki – o tym myślałem już dawno, ale teraz mam tym większą motywację. W końcu umiejętności te na pewno przydadzą się na większości szczytów.
2. Motocykl,a właściwie jego wymiana – jako, że plany (o których za chwilę) zakładają raczej dłuższe niż krótsze przejażdzki motocyklowe po Europie (bo taką formę transportu sobie wymyśliłem ) wypadałoby moją poczciwą Suzuki GS 500 wymienić na coś bardziej odpowiedniego na długie wyjazdy (czyt. owiewka, wieksza moc itd.). Kilka modeli chodziło mi po głowie, ostatecznie po zasiegnięciu opinii w internecie i na forach zdecydowałem. Ladies and Gentelmen, proudly present: Yamaha FZS 1000 Fazer (1000ccm pojemności, 145KM, tylko wymienić szybę na wyższą, zamontować kufry i w drogę )
3. Plany właściwe czytaj wyjazdy górskie są ich jak na razie 3, które z nich będą zrealizowane jeszcze nie wiem, ideałem by było, gdyby były to wszystkie 3, ale coś wątpie żebym dał radę, choćby finansowo

Po kolei:

• „Dwa trójkąty” – Niemcy, Lichtenstein, Irlandia, Wielka Brytania, Dania – ok. 6-7 milinów metrów (bardziej po ludzku 6-7tys. kilometrów ). Skąd nazwa? Właściwie narzuca się sama jeśli zaznaczy się wszystkie punkty pośrednie na mapie jeden trójkąt tworza Jarocin, Zugspitze(Niemcy), Grauspitz(Lichtenstein) i Eindhoven, drugi: Londyn, Carrauntoohil (Irlandia), Ben Nevis (Wielka Brytania) i Slaettaratindur (Dania) na Wyspach Owczych. Czas? Myślę, że w okolicach 2tygodni.
• Trasa Bałtycka – Białoruś, Litwa, Łotwa, Estonia – ok. 3tys. km. Wyprawa prostsza i turystycznie i odległościowo, za to trudniejsza organizacyjnie (podejrzewam, że gdzieś tam trzeba mieć wizy) i drogowo (stan nawierzchni tam raczej od polskiego lepszy nie jest, a wręcz przeciwnie )
• Trasa Bałkańska – Serbia, Chorwacja,Kosowo, Albania, Czarnogóra, Grecja, Węgry (po drodze będą ;P ), Bośnia (państwa nie po kolei) – ok. 4tys. km, możliwe rozszerzenia o Bułgarię, Rumunię i Mołdawię, może Ukraina. Tu mam problem z ewentualnym terminem, ponieważ w środku lata mam obawy co do wysokiej temperatury na przejazdach. Ale zobaczymy Może też pojadę w ciepłym terminie i zostanę parę dni gdzieś nad morzem

Nie wykluczam, że plany mogą ulec zmianie lub zostać zastąpione o ile pojawi się jakaś ciekawsza propozycja Za to jeśli wszystko by poszło idealnie miałbym ok. 20 nowych szczytów, co stanowiłoby baaardzo duży postęp zobaczymy

A tak w ogóle po raz kolejny zachęcam do komentarzy (jak do tej pory brak takowych ).